Η Iερά Εξέταση: Η ιστορία της χριστιανικής μαζικής εξόντωσης και καταστροφής της ανθρώπινης ζωής

Εξαιρετικά μεγάλο κείμενο... με πολύ δύσκολες εικόνες.

Και φυσικά όσοι καταφέρετε να το διαβάσετε, κρατήστε την αναπνοή σας γιά αυτά που θα μάθετε. 🤬🤬

Η ιστορία της χριστιανικής μαζικής εξόντωσης και καταστροφής της ανθρώπινης ζωής

«Η Χριστιανική θεωρία που βρίσκει τον κόσμο κακό και άσχημο, έκανε τον κόσμο κακό και άσχημο.»

– Friedrich Nietzsche

Σήμερα, η Χριστιανική εκκλησία δεν έχει την δύναμη που κάποτε έιχε, ακόμα όμως, βλέπουμε μπροστά μας την κακοποίηση των παιδιών, βιασμούς παιδιών, σεξουαλική παρενόχληση παιδιών, και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Αυτά το μόνο που κάνουν είναι να φανερώνουν την φύση και την επίδραση του «θεού» τους επάνω στους πιστούς του.

Η παιδοφιλία είναι μόνο ένα μικρό έγκλημα απο αυτά που διαπράττει και διέπραττε η χριστιανική εκκλησία, και τι μπορεί να κάνει αν χρειαστεί.

Χρόνια πριν, όταν η Χριστιανική εκκλησία είχε απόλυτο έλεγχο επάνω από την κυβέρνηση, την ανθρώπινη ζωή και το πνεύμα, βλέπουμε απο το Ιεροδικείο (Μεσαίωνας) πόσο άρρωστημένοι και πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν οι χριστιανοί για να σας κάνουν να αποδεχτήτε τον «χριστό».

Όπως είναι προφανές σήμερα, με την κακοποίηση παιδιών, βλέπουμε που έφτασαν με το ιεροδικείο, παιδιά ηλικίας 9 ετών και 10 ετών βασανίστηκαν επειδή κατηγορήθηκαν ως μάγοι.

Παιδιά πολύ νεότερα βασανίστηκαν για να δώσουν πληροφορίες σχετικά με τους γονείς τους.

1 Άλλα παιδιά μαστιγώθηκαν όσο έβλεπαν τους γονείς τους να καίγονται ζωντανοί.

Μια έγγραφη θήκη στην πόλη Silesian της Neisse αποκαλύπτει πως ένας τεράστιος φούρνος, που για παραπάνω απο 10 χρόνια περισσότερες απο εκατό «Ανακυρρηγμένες μάγισσες, κάποιες όσο νέες όσο δύο ετών» καίγονταν ζωντανές. 2 Κάποια θύματα ήταν επίσης γέροι, έως 80 χρονών, αλλά αυτό δεν επηρέασε την εκκλησία της «αγάπης».

Η Χριστιανική εκκλησία δολοφόνησε, βασάνισε, και κατακρεούργησε εκατομμύρια ζωές διαμέσου των Ιεροδικείων, και εμμέσως με όλους τους πολέμους που υποκίνησε.

Το πόση ζημιά έκανε αυτή η ψεύτικη θρησκεία στην ανθρωπότητα, βγαίνει εντελώς απο τα όρια της αντίληψης.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τίποτα.

Ανάμεσα στα έτη 1450-1600, η Χριστιανική εκκλησία ήταν υπεύθυνη για τα βασανιστήρια και την θανάτωση πάνω σε 30,000 υποτιθέμενους «μάγους». 3

Την εποχή κυριαρχίας του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κωσταντίνου 306-337 Μ.Χ τα δοκίμια του Χριστιανισμού ήταν οι βάσεις της νομοθεσίας.

4 Οι Αιρετικοί (πρόσωπα που αντιτάθηκαν στα διδάγματα της εκκλησίας) βασανίστηκαν, εξωρίστηκαν, και θανατώθηκαν.

Η Αίρεση ήταν επίθεση κατά στο κράτος, όπως βέβαια και στην εκκλησία.

Για εκατοντάδες χρόνια, οι κυβερνήτες κυνηγούσαν αυτό που πίστευαν ως αίρεση.

Νωρίς, το 430 Μ.Χ, οι εκκλησιαστικοί άρχοντες κύρηξαν την αιρετικότητα ως αδίκημα με τιμωρία τον θάνατο.

Το 906 Μ.Χ, Η «Κανόν Επισκοκή» ήταν η πρώτη εκκλησία που ανοιχτά απαγόρευσε την χρήση μαγείας.

5 Πριν τα Ιεροδικεία αποκτήσουν όλη την ισχύ, η εκκλησία αποδεχόταν τους αιρετικούς πίσω στην ομάδα, υπο όρους που πίστευε ως λογικούς.

Το ακόλουθο είνα ένα παράδειγμα:

Για τρείς Κυριακές, ο Αιρέτικος, οδηγούταν απο την είσοδο της πόλης, ως την πόρτα της εκκλησίας, αφού μαστιγωνόταν κατά την διάρκεια.

Του απαγορευόταν κάθε επαφή με κρέας, αυγά και τυρί, εκτός απο το πάσχα και τα Χμας, και όταν έτρωγε αυτές τις ημερομηνίες, το έκανε για να δείξει την μετάνοια του.

Για είκοσι μέρες, δύο φορές τον χρόνο έπρεπε να αποφύγει το ψάρι και για 3 μέρες κάθε εβδομάδα, το ψάρι, το λάδι και το κρασί, αν η υγεία του το επέτρεπε.

Ο αιρετικός έπρεπε να φοράει στολή με δύο σταυρούς ραμμένους πάνω σε κάθε στήθος.

Επίσης έπρεπε να ακούει την λειτουργία καθημερινά, να κάνει ψαλμούς στις κανονικές ώρες και επιπροσθέτως να κάνει μετάνοιες δέκα φορές κάθε μέρα και είκοσι φορές κάθε νύχτα.

Απαγορευόταν για αυτόν οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή.

Κάθε μήνα έπρεπε να απολογηθείσε έναν ιερέα που είχε τον αιρετικό υπό στενή επίβλεψη.

Ήταν αποκομμένος απο τους υπόλοιπους στην κοινωνία. 6

Δεν υπάρχει ακριβής ημερομηνία για την αρχή των Ιεροδικείων, οι περισσότερες πηγές συμφωνούν πως ξέσπασε τα 6 πρώτα χρόνια της κυριαρχίας του πάπα, Γρηγόριου ΙΧ, ανάμεσα στο 1227 και 1233.

Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΧ που ήταν στην ηγεσία απο το 1227-1241 έχει ονομαστεί ως «Ο Πατέρας των Ιεροδικείων».

6. Το Ιεροδικείο ήταν μια εκστρατεία βασανιστηρίων, μαζικών δολοφονιών, και γενική καταστροφή της ανθρώπινης ζωής, όλα απο χριστιανούς, με αγάπη.

Η εκκλησία απέκτησε δύναμη, αρκετή ώστε να έχει απόλυτο έλεγχο πάνω στην ζωή των ανθρώπων, την γενική και την θρησκευτική.

Το βατικάνό δεν ήταν ευχαριστημένο με την πρόοδο που έκαναν οι θρησκευτικοί αρχηγοί στο να ξεριζώσουν την αιρετικότητα.

Ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΙΙ στρατολόγησε τους δικούς του Ιερόδικους που έδιναν λογαριασμό σε αυτόν προσωπικά.

Η δικαιοδοσία τους έγινε νόμιμη στην παπάλ μπούλ τον Μάρτιο 25th,1199.

7 O Iννοκέντιος ΙΙΙ ανακύρηξε «Οποιοσδήποτε που προσπαθούσε να δημιουργήσει μια προσωπική εικόνα του Θεού, που ερχόταν σε αντίθεση με την εκκλησία και τα δόγματα της, πρέπει να καεί χωρίς ενδυασμούς.» 8

Το 1254, για να γίνει ευκολότερη η δουλεία των Ιερόδικων, ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙV είπε πως οι καταδότες θα είνα ανώνυμοι, έτσι ώστε να μην μπορεί το θύμα να αντιδράσει ενάντια τους, και να αμυνθεί.

Πολλές εκκλησίες είχαν ένα μπαούλο που οι πληροφοριοδότες μπορούσαν να γράψουν κατηγορίες για τους γείτονες τους.

Τρία χρόνια μετά, ανακύρηξε τα βασανιστήρια ως μέθοδο για να αποσπάζονται πληροφορίες σχετικά με αιρέσεις. 9

Τα θύματα βασανίζονταν σε ένα δωμάτιο,

μετά, αν εξομολογήθηκαν, έφευγαν από το δωμάτιο, και πήγαιναν σε ένα άλλο δωμάτιο για να εξομολογηθούν στους Ιερόδικους.

Με αυτό τον τρόπο γινόταν ο ισχυρισμός πως οι εξομολογήσεις γίνονταν χωρίς την χρήση βίας.

Ο νόμος των Ιεροδικείων αντικατέστησε τον κανονικό νόμο.

Αντί να υπάρχει αθωότητα μέχρι να αποδιχθεί η ενοχή, υπήρχε ενοχή μέχρι να αποδιχθεί η αθωότητα.

Οι Ιερόδικοι ήταν εξαιρετικά πλούσιοι, δέχονταν χρηματικά ποσά από τους πλούσιους, ως ενέχειρο για να μην τους κυνηγούν.

Οι πλούσιοι ήταν οι προταρχικοί στόχοι της εκκλησίας, μιας και μετά την δίκη τους έπερναν κάθε περιουσία και κάθε απόκτημα που είχαν.

Με την πρώτη κατηγορία, το Ιεροδικείο έπαιρνε κάθε υπάρχοντα απο το θύμα.

Δεν υπήρχε πιθανότητα να αποδίξει κάποιος την αθωότητα του, και αυτός ήταν ένας τρόπος που η καθολική εκκλησία έγινε πολύ πλούσια.

Ο Πάπας Ιννοκέντιος κύρηττε πως μιας και ο «θεός» τιμωρούσε τα παιδιά για τις αμαρτίες των γονέων, δεν μπορούσαν τα παιδιά να είναι απόκληροι της περιουσίας.

Εκτός, αν τα παιδιά έβγαιναν ανοιχτά στο κοινό για να αποδοκιμάσουν και να αρνηθούν τους γονείς τους – αν δεν το έκαναν αυτό έμεναν χωρίς ούτε ένα κέρμα.

Οι Ιερόδικοι κατηγορούσαν και νεκρούς για αιρετικότητα, και σε μερικές περιπτώσεις, χρόνια μετά τον θάνατο τους. Ξέθαυαν και έκαιγαν τα κόκκαλα του κατηγορουμένου και έπαιρναν κάθε περιουσία απο τους απόκληρους, αφήνοντας τους χωρίς υπάρχοντα.

 10. Οι δράσεις που είχαν οι Ιερόδικοι έπληξαν τρομακτικά την οικονομία και έφεραν την κοινωνία κάτω απο το όριο της φτώχειας, μιας και η εκκλησία είχε όλο τον πλούτο.

Επίσης διέλυσαν την οικονομία με το να κρατήσουν κάποια επαγγέλματα υπό υποψίες.

Οι ιερόδικοι πίστευαν πως ο γραπτός λόγος είναι απειλή στην εκκλησία και προσπάθησαν να επιμηχθούν με την επικοινωνία που έφερε η εφεύρεση της εκτύπωσης τον 15ο αιώνα. Χάρτες, χαρτογράφοι, οδηγοί ταξιδιού – όλα αυτά έπεσαν υπό τις υποψίες της εκκλησίας – μια απειλή προς την εκκλησία.

Παροόλο που η εκκλησία έιχε ξεκινήσει τις δολοφονίες προς αυτούς που θεωρούσε αιρετικούς τον τέταρτο αιώνα και το 1022 στην ορλεάνη, τα δόγματα του πάπα το 1231 έλεγαν πως οι αιρετικοί θα πρέπει να υποφέρουν θάνατο απο φωτιά.Το να καίγονται οι άνθρωποι δεν προυπόθετε την εκχύλιση αίματος. Ιωάννης 15:6...

«Εάν τις δεν μείνη εν εμοί, ρίπτεται έξω ως το κλήμα και ξηραίνεται, και συνάγουσιν αυτά και ρίπτουσιν εις το πυρ, και καίονται.»

Ο ναζωραίος το επικροτεί όλο αυτό, και πάνω απ’ολα δίνει και οδηγίες.

Η παιδοφιλία που έχει έξαρση στις ημέρες μας είναι ένα μικρό παράδειγμα για το τι κάνουν οι χριστιανοί έστω και με την ελάχιστη δύναμη που μπορούν να έχουν, με τα κατεστραμμένα και παρανοικά μυαλά τους.

Τα κυνηγητά προς τις μάγισσες απο το 1450 έως το 1750 ήταν αυτό που ο R H Robbins (Η Εγκυκλοπέδια της Μαγείας και της Δαιμονολογίας) αποκάλεσε «Ο σοκαριστικός εφιάλτης, το μεγαλύτερο έγγλημα και η μεγαλύτερη ντροπή της δυτικής κοινωνίας».

Σε αυτά τα 300 χρόνια η εκκλησία όλο και περισσότερο έκανε σύστημα τις μαζικές δολοφονίες και τον βασανισμό των αθώων ανθρώπων.

Οι βασανιστές είχαν άπειρο χρόνο να βασανίζουν τα θύματα τους.

Πρίν απο την καταδίκη τους, τα θύματα έπρεπε να ξυριστούν παντού, γιατί έπρεπε να φύγουν τα «Δαιμόνια» απο το σώμα τους και επειδή οι τρίχες λιγόστευαν τον πόνο που τα βασανιστήρια είχαν ως αποτέλεσμα.

11. Γιατροί ήταν πάντα ενώπιων των βασανιστηρίων για να παρακολουθούν αν ο βασανιζόμενος θα πέθαινε απο το βασανιστήριο.

Ο βασανιζόμενος θα είχε λίγο χρόνο να αναρώσει πρίν το βασανιστήριο ξανά άρχιζε.

Αν ο βασανιζόμενος πέθαινε κατά το βασανιστήριο, οι ιεροδικαστές ισχυρίζονταν πως ο Διάβολος παρέμβαλε για να σώσει το θύμα απο περισσότερο πόνο ή για να αποτρέψει την αποκάλυψη κάποιων μυστικών.

12 Αυτοί που λιποθυμούσαν, τους γέμιζαν τα ρουθούνια με ξύδι για να επανέλθουν.

Οι οικογένειες των θυμάτων έπρεπε να πληρώνουν και τα έξοδα για τα βασανιστήρια.

Ολόκληροι νομοί διαλύθηκαν απο την εκκλησία.

Οι «ιερείες» ευλογούσαν τα μέρη που γίνονταν τα βασανιστήρια πριν μπούν σε χρήση.

Ειδικές μηχανές έμπαιναν σε χρήση για να υπάρχει εξαιρετικός πόνος, φανερές αποδείξεις για την ψυχοπάθεια του χριστιανικού μυαλού:

Το Δρεπάνι του Ιούδα

Το θύμα ανέβαινε πάνω σε σχοινί και μετά κατέβαινε στην μύτη.

Ο βασανιστής καθόριζε τον πόνο με το να βάζει βαρύδια ή με το να πετάει το θύμα από διάφορα ύψη.

Brodequin (Οι Μπότες)

Η συσκευή αυτή χρησημοποιούταν για να διαλύσει τα πόδια και ρυθμιζόταν απο μια συσκεή στο χέρι ή με μια βαρυοπούλα την έκαναν να κλείσει και να λιώσει τα πόδια του ανθρώπου μέχρι να βγεί το κόκκαλο έξω.

Όποιος λυποθυμούσε κατηγορούταν ακόμα περισσότερο γιατί εθεωρείτω πως ο Διάβολος τον έκανε να λυποθυμήσει για να αποφύγει τον πόνο.

Το κάψιμο των ποδιών.

Λάδι και άλλες έφλεκτες ουσίες έμπαινάν στα πόδια των ανθρώπων μέχρι να καούν απο την φωτιά. Μια οθόνη χρησημοποιούταν για να καθορίζει πόσο θα έπρεπε να εκτεθεί στον πόνο ο βασανιζόμενος, μιας και στόχευε η όλη διαδικασία στην υπέρτατη βασάνιση.

Ανάλογα με την βαρύτητα, οι κατηγορούμενοι ίσως φορούσαν και μπότες απο δέρμα ή ατσάλινες και να έβαζαν τα πόδια τους μαζί με αυτές, σε βάσεις που υπήρχε βραστό νερό ή λιωμένο μέταλλο.

Κρέμασμα απο το Σταπάδο

Τα χέρια του θύματος δένονταν πίσω απο το κεφάλι.

Μετά τους ανύχωναν απο αυτά από το ταβάνι με μια τροχαλία και ένα σχοινί.

Η αποκοπή των μυών ήταν σίγουρη.

Οι χριστιανοί το προτιμούσαν αυτό μιας και δεν άφηνε καμία ορατή απόδειξη βασανιστηρίου.

Τεράστια βαρύδια έβαζαν στα πόδια των ανθρώπων απο τους αστραγάλους, ενώ κρέμονταν, με σκοπό την υπέρτατη βασάνιση.

Το «Ανεβοκατέβασμα» ήταν μια μέθοδος εξαιρετικού βασανιστηρίου.

Αυτή η μέθοδος εμπεριείχε βαρύδια εκατοντάδων κιλών, που τραβούσαν τα παίδια απο την βάση τους.

Μετά απο αυτό, ο χριστιανός ανακριτής θα άφηνε το σχοινί και αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να πέσει το θύμα προς τα κάτω.

Λίγο πριν ακουμπήσει στο έδαφος, ο χριστιανός ανακριτής θα κρατούσε το σχοινί.

Αυτό ουσιαστικά κατέστρεφε κάθε κόκκαλο στο σώμα του βασανιζόμενου.

Με τέσσερεις φορές, ακόμα και τα πιο δυνατά θύματα θα πέθαιναν.

Πολλοί κρεμάζονταν ανάποδα μέχρι να πεθάνουν από ασφυξία.

Το Πιρούνι του Αιρετικού

Αυτή η συσκευή είχε χρήση στο να κάνει το θύμα να σιωπεί στον δρόμο του για την φωτιά, μιας και δεν μπορούσαν να αποκαλύψουν τι έγινε στις τοποθεσίες που βασανίστηκαν και επίσης δεν μπορούσαν να αμυνθούν με κανένα τρόπο.

Ξεκολλώντας την Σάρκα

Οι χριστιανοί ιερείς έπαιρναν μεγάλη ευχαρίστηση στο να ξεκολλούν την σάρκα.

Η καθολική εκκλησία έμαθε πρώτη πως το ανθρώπινο ών μπορούσε να ζήσει χωρίς σάρκα, και για αυτόν τον λόγο την κατακρεουργούσαν μέχρι την μέση του θύματος. Συνήθως οι κόφτες της σάρκας ήταν καυτοί, και δεν άφηναν ούτε τα στήθη της γυναίκας αλλά ούτε και τα γεννητικά όργανα των δύο φύλων.

Κόφτες Στήθους

Η ατσάλινη καρέκλα ήταν γεμάτη καρφιά.

Το θύμα καρφωνόταν γυμνό και αναβόταν φωτιά κάτω απο την καρέκλα.

Βαριά εργαλεία χρησημοποιούνταν επίσης.

Τα έβαζαν πάνω στο θύμα για να ενισχύεται ο πόνος απο τα καρφιά.

Τα καρφιά ήταν επίσης μολυσμένα.

Συνήθως χρησημοποιούνταν και άλλες συσκευές με την καρέκλα όπως αυτές για την αποκοπή της σάρκας ή οι μπότες που διέλυαν τα πόδια.

Ο Διαλυτής κρανίου

Αυτό μιλάει απο μόνο του.

Οι χριστιανοί προτιμούσαν αυτό επειδή δεν άφηνε ίχνη, εκτός και αν το κεφάλι ήταν εντελώς διαλλυμένο

Η Σκάλα

Η σκάλα ήταν μια συσκευή που χρησημοποιούταν συνεχώς.

Έβαζαν λοιπόν τον άνθρωπο γυμνό οριζόντια μέσα στη σκάλα.

Τα σχοινιά του κρατούσαν τα χέρια και τα πόδια στις τροχαλίες.

Αυτές γύριζαν και τραβούσαν τα σχοινιά και έκαναν τους μύες και τους τένοντες αλλά και τα κόκκαλα να σπάνε.

Συνήθως πολύ βαριά αντικέιμενα έμπεναν πάνω στο θύμα για αύξηση του πόνου. Αυτή ήταν κατά την εκκλησία «μια από τις πιο ήπιες μεθόδους βασανιστηρίου».

Η Ρόδα

Το γυμνό θύμα τεντονώταν, με το πρόσωπο να κοιτάει κάτω ανάποδα ή στο σημείο εκτέλεσης, με τα χέρια και τα πόδια ανοιχτά, δεμένα στα με σχοινιά ή με ατσάλινους κρίκους.

Ξύλινες σκλήθρες έμπαιναν κάτω απο τους καρπούς, αγκώνες, αστραγάλους, γόνατα και γλουτούς.

Ο ιεροεξεταστής έσπαζε παΐδι μετά από παΐδι και άρθρωση μετά απο άρθρωση, μαζί με τους ώμους και τους γλουτιαίους, με το ατσάλινο χειρηστήριο της τροχαλίας, προσέχοντας να μην σκοτώσει το θύμα.

Υπήρχαν παντού κόκκαλα σπασμένα, και ο σκελετός του θύματος διαλυόταν εντελώς. Αργότερα κάρφωναν τα παΐδια του θύματος σε μια μεγάλη ρόδα.

Η Ιδέα πίσω απο την ρόδα είναι πως τα παΐδια έχουν γυρίσει πια ανάποδα και «αγκαλιάζουν» την ρόδα.

Συνθλιφτής δακτύλων

Αυτή η συσκευή είχε σκοπό να διαλύσει τα δάχτυλα των θυμάτων αργά αργά.

Παρόμοιες συσκευές χρησημοποιήθηκαν για τα πόδια.

Συνήθως αυτά χρησημοποιούνταν ως οξυντές πόνου σε άλλα βασανιστήρια όπως στο Σταπάδο.

Το βασανιστήριο του νερού

Το θύμα δενόταν με σχοινιά και έμενε ακίνητοποιημένο σε ένα πάγκο ή τραπέζι και ένα χωνί έμπαινε βαθία μέσα στον λαιμό του.

Το νερό έτρεχε μέσα απο το χωνί στο στόμα του και τα ρουθούνια του ήταν κλείστα, ώστε να αναγκάζεται να πίνει το νερό.

Όταν αυτό γινόταν αρκετές φορές ώστε το στομάχι του θύματος να είναι γεμάτο και έτοιμο να εκραγεί, το παγκάκι ή το τραπέζι έγερνε ανάποδα και το κεφάλι του θύματος ερχόταν στο πάτωμα.

Το νερό στο στομάχι έβαζε πολλή πίεση στο κεφάλι του ανθρώπου, στα πνευμόνια και στην καρδιά.

Αυτό όχι μόνο επέφερε τρομακτικό πόνο, αλλά και πνιγμό απο έλλειψη οξυγόνου.

Οι ιεροεξεταστές ιερείς χτυπούσαν το στομάχι του ανθρώπου με ξύλα, σε σημείο καταστρεπτικής εσωτερικής αιμμόραγίας.

Σε παραλλαγή του παραπάνω, το θύμα αναγκαζόταν να πίνει νερό διαμέσω αγκαθωτών σωλήνων, οι οποίες πίεζονταν διαμέσο του φάρυγγά του μέσα στα έντερα του, τα οποία μετά έβγαιναν έξω.

Η σιδηρά κόρη – «Παρθένος Μαρία»

Το μπροστά μέρος αυτής της συσκευής ήταν ένα ανάγλυφο άγαλμα της παρθένου πουτάνας, μέσα στο οποίο, υπήρχαν αιχμηρά σίδερα, κοφτερά μαχαίρια ή σίδερα σε σχήμα νυχιών.

Μοχλοί κουνούσαν τα χέρια αυτού του αγάλματος, και το θύμα έλιωνε μέσα πάνω στα κοφτερά μαχαίρια και στα σίδερα.

Άλλες συσκευές και μέθοδοι:

Καταπίεση στην σίτηση αλατισμένου φαγητού, με πάρα πολύ αλάτι, που μετά είχε ως αποτέλεσμα την ανάγκη για νερό, που δεν τους έδιναν για να πεθάνουν.

Βύθιση σε ζεματιστό νερό με λεμόνι.

Σπρώξιμο μπρός πίσω απο δύο η περισσότερους ιεροεξεταστές με σχοινιά τα οποία ήταν πάνω σε ένα αγκαθωτό κολάρο, στον λαιμό του θύματος.

Η σάρκα στον λαιμό κοβόταν.

Οι βίδες στο κολάρο μπορούσαν να σφιχτούν.

Το ξύλο της προσευχής.

 Ένα κομμάτι ξύλο γεμάτο καρφιά στο οποίο το θύμα αναγκαζόταν να γονατίσει.

Σκαριά που ήταν γεμάτα με σιδερένιες βίδες

Ολοκληρωτικό κάψιμο ανθρώπων στην φωτιά, με πολύ αργούς ρυθμούς.

«Περπάτημα των μαγισσών» συνεχής πίεση του θύματος να περπατάει πέρα δώθε για μέρες μέχρι να εξαντληθεί απόλυτα.

Μια παράπλευρη μέθοδος ήταν να βάθουν το θύμα με τα πόδια τυιγμένα σε ένα κομμάτι ξύλο, χωρίς να μπορούν να κουνηθούν ή να κοιμηθούν.

Μερικά θύματα ήταν μέχρι και 80 ετών.

«Θράωνη» Παρόμοιο με το αγκαθωτό κολάρο, μόνο που ένα σχοινί δενόταν στο κεφάλι του θύματος και κουνιόταν πέρα δώθε.

«Τούρκες».

Αυτό ήταν μιά παραλαγή των μεταλλικών αντικειμένων με τα οποία έβγαζαν τα νύχια του θύματος.

Πολλά άτομα πετιούνταν στην απομόνωση, σε βρωμερά μπουντρούμια, χωρίς φως η ανθρώπινη επαφή και επιπροσθέτως, αλυσοδεμένοι σε σκαρί.

«Σκοράρισμα πάνω απο την ανάσα» η αρχαία πίστη ότι η αιμοραγγία μιας μάγισσας πάνω απο την μύτη και το στόμα θα έσπαγε ένα ξόρκι, έκανε τους ιεροεξεταστές να κόβουν την σάρκα σε αυτά τα σημεία και να βάζουν βελόνες και άλλα εργαλία στο πρόσωπο του θύματος.

Ο Γαλιλαίος Γαλιλέι, ο διάσιμος Ιταλός αστρονόμος και Ιατρός ήταν ένας από τα πιο ξακουστά θύματα της Ιεράς Εξέτασης.

Σε ένα γράμμα που προσπαθούσε να δείξει την Κοπερνική θεωρία, πως η γή δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος, στάλθηκε απο εχθρούς του (χριστιανούς) στους ιεροεξεταστές της Ρώμης.

Δικάστηκε το 1633 και τον έκριναν αιρετικό.

Τον ανάγκασαν να βγει δημόσια και να πάρει πίσω τους ισχυρισμούς του και μπήκε υπο ισόβια φυλάκιση, σε σύλληψη στο σπίτι του.

Το 1979, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Δεύτερος, είπε πως η Καθολική Εκκλησία «ίσως ήταν λανθασμένη στην καταδίκη του,» και έδωσε εντολή να γίνει έρευνα της υπόθεσης.

13

Το 1993, η Καθολική Εκκλησία ανοιχτά «συγχώρεσε» τον Γαλιλαίο. Με άλλα λόγια τον συγχώρεσαν που μας έμαθε ότι οι πλανήτες γυρνούν γύρω απο τον ήλιο και όχι την γή.

Χαμός ανθρωπίνων ζωών:

Salzburg, Αυστρία, 1677-1681 πάνω απο 100 δολοφονήθηκαν.

Περιοχή Basque στις Pyrenees 1608, Ο δικηγόρος Pierre de Lancre στάλθηκε να «Ξεριζώσει όσους πίστευαν σε Παγανιστικούς Θεούς.» Πάνω απο 600 σκοτώθηκαν και δολοφονήθηκαν.

Ο δικαστής μάγων Henri Boguet c. 1550-1619 έστειλε 600 θύματα για τον θάνατο τους στο Burgundy, πολλών εκ των οποίων παιδιά νεαρής ηλικίας που συστηματικά βασανίστηκαν και μετά κάηκαν ζωντανά.

Μια έγκυος γυναίκα κάηκε ζωντανή και από το τραύμα, γέννησε πρίν πεθάνει.

Το μωρό πετάχτηκε στις φλόγες να καεί και αυτό.

Στην Σουιδική πόλη της Mora, το 1669, περισσότεροι απο 300 δολοφονήθηκαν.

Ανάμεσα τους, 15 παιδιά. 36 παιδιά απο ηλικίες 9 έως 15, ‘έτρεχαν στην γραμμή’, δηλαδή περπατούσαν ανάμεσα σε δυο γραμμές ανθρώπων οι οποίοι τα χτυπούσαν βάναυσα με ράβδους, μια φορά την εβδομάδα- κάθε χρόνο.

Τα 20 απο τα νεότερα παιδιά, μικρότερα απο 9 ετών, μαστιγώνονταν έξω απο την πόρτα της εκκλησίας, τρείς Κυριακές συνεχόμενες.

Πολλά ξυλοκοπήθηκαν βάναυσα μετά απο κατηγορίες για το ότι ήταν μάγοι.

Στην Σκοτία Scotland, υπό την κυριαρχία του Oliver Cromwell, 120 άτομα σκοτώθηκαν το 1661.

Σύνολο νεκρών φτάνει τους 17,000 μεταξύ των ετών 1563 εως 1603.

Στο Würzburg, Γερμανία, ο Πρωθυπουργός γράφει σε ένα δημογραφικό το 1629:

«…υπάρχουν τριακόσια παιδιά που λέγεται οτι έχουν κάνει έρωτα με το Διάβολο.

Είδα παιδιά επτά ετών να δολοφονούνται, και γενναίους μαθητές των ηλικιών δέκα, δεκατέσσερα και δεκαπέντε…»

Την περίοδο των ετών 1623 και 1633, περίπου 900 «μάγοι» δολοφονήθηκαν στην πόλη Würzburg.

Αυτό είχε σε μεγάλο βαθμό οργανωθεί απο τους Jesuits.

Το Χρονικό του Τρέβες λέει πως το 1586 ένας ολόκληρος γυναικείος πλυθισμός σε δύο χωριά καταστράφηκε βάναυσα απο ιεροεξεταστές. Μόνο δύο γυναίκες αφέθηκαν ζωντανές.

Αξιοσημείωτες υποθέσεις ήταν οι Νάιτες Ιππότες, Ο Ιωάννης της Κιβωτού που δέθηκε απο τον λαιμό, τα χέρια και τα πόδια μέσα σε ένα σιδερένιο κλουβί, Ο Γαλιλαίος, που είπε πως η Γή περιστρεφόταν γύρω απο τον ήλιο και πως δεν ήταν το κέντρο του σύμπαντος- όπως δίδασκε η εκκλησία (δείτε πάνω).

Τα παραπάνω πάρθηκαν απο το βιβλίο Cassel Dictionary of Witchcraft του David Pickering.

Την Κυριακή 12 Μαρτίου το 2002, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Δεύτερος απολογήθηκε ανοιχτά για τα «λάθη που διέπραξε η εκκλησία τα τελευταία 2000 χρόνια.»

Γιάννης Τσιανάκας