ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΩΝ είναι αυτός/αυτή που πιστεύει σε αντιεπιστημονικές δοξασίες περί δήθεν ύπαρξης υπερφυσικών οντοτήτων στον κόσμο μας, που παρεμβαίνουν στην φυσική αιτιότητα, και μπορούν να ασκούν έτσι επιρροή στη ζωή μας.
Πηγή: Οι άπιστοι
Μπορεί ένας ΠΙΣΤΟΣ κάποιας θρησκείας να μας πει ότι δεν πιστεύει στα παραπάνω υπερφυσικά; Ότι είναι δηλαδή ΦΥΣΙΟΚΡΑΤΗΣ;
Αν πιστεύει ως αληθές κάτι από τα μυθολογικά αφηγήματα των θρησκειών: τους κεραυνούς του Δία, τον Γιαχβέ και τη δημιουργία του κόσμου σε έξη μέρες πριν τέσσερεις χιλιάδες χρόνια, την κιβωτό του Νώε και τα άλλα ζοφερά παραμύθια της Παλαιάς, την σαχλαμάρα του κρίνου και τις "οικογενειακές" σχέσεις του Θεού, τα "θαύματα" του υποτιθέμενου "υιού" του, αν αλήθεια πιστεύει ότι έγινε Ανάσταση, και ότι μπορεί τη σήμερον ημέρα κοκαλάκια και λείψανα να ασκούν δράσεις, αν πιστεύει σε κόλαση και σε παράδεισο χριστιανικό ή και με πιλάφια και χανούμισσες… τότε οι έννοιες του πιστού και του δεισιδαίμονα ταυτίζονται. Γιατί, τι απομένει στα θρησκευτικά αφηγήματα που να μην είναι δεισιδαιμονίες;
Κι εντάξει, έτσι και μ’ αυτά εξελίχτηκε η ανθρώπινη κουλτούρα, από τα γεννοφάσκια της μέχρι και τους παππούδες μας. Τι να κάνουν οι άνθρωποι; Αγνοώντας τα όρια του φυσικώς δυνατού αφήνονταν στην παρηγοριά κι επιθυμία τους να πιστεύουν ως πραγματικό το φυσικώς αδύνατο. Τους βόλευε ψυχολογικά να το εισάγουν στα δεδομένα της ζωής τους και να φέρονται δέσμιοι αυτής της αυταπάτης. Αυτά μέχρι και τους παππούδες μας.
Αν πιστεύει ως αληθές κάτι από τα μυθολογικά αφηγήματα των θρησκειών: τους κεραυνούς του Δία, τον Γιαχβέ και τη δημιουργία του κόσμου σε έξη μέρες πριν τέσσερεις χιλιάδες χρόνια, την κιβωτό του Νώε και τα άλλα ζοφερά παραμύθια της Παλαιάς, την σαχλαμάρα του κρίνου και τις "οικογενειακές" σχέσεις του Θεού, τα "θαύματα" του υποτιθέμενου "υιού" του, αν αλήθεια πιστεύει ότι έγινε Ανάσταση, και ότι μπορεί τη σήμερον ημέρα κοκαλάκια και λείψανα να ασκούν δράσεις, αν πιστεύει σε κόλαση και σε παράδεισο χριστιανικό ή και με πιλάφια και χανούμισσες… τότε οι έννοιες του πιστού και του δεισιδαίμονα ταυτίζονται. Γιατί, τι απομένει στα θρησκευτικά αφηγήματα που να μην είναι δεισιδαιμονίες;
Κι εντάξει, έτσι και μ’ αυτά εξελίχτηκε η ανθρώπινη κουλτούρα, από τα γεννοφάσκια της μέχρι και τους παππούδες μας. Τι να κάνουν οι άνθρωποι; Αγνοώντας τα όρια του φυσικώς δυνατού αφήνονταν στην παρηγοριά κι επιθυμία τους να πιστεύουν ως πραγματικό το φυσικώς αδύνατο. Τους βόλευε ψυχολογικά να το εισάγουν στα δεδομένα της ζωής τους και να φέρονται δέσμιοι αυτής της αυταπάτης. Αυτά μέχρι και τους παππούδες μας.
Τώρα όμως; Τώρα που η γνώση της λειτουργίας του κόσμου μας έχει καταδείξει ότι όλα αυτά τα θρησκευτικά και παραφυσικά αφηγήματα, η "Ιερά Ιστορία" που μας μάθαιναν στο σχολείο, είναι απλώς παραμύθια και πολύ παλιωμένα μάλιστα; Τόσο παραμύθια που δεν μπορεί σε τέτοιο βαθμό να αυτοκοροϊδεύεται κάποιος πιστεύοντάς τα για αληθινά. Τώρα τι γίνεται;
Τώρα ένας "μη δεισιδαίμων πιστός" σε τι απομένει να ακουμπήσει την προδιάθεσή του για ΣΧΕΣΗ με ένα θεό; Αφού όλα τα υπερφυσικά και παρεμβατικά έχουν καταρριφθεί. Τώρα που ξέρει ότι όλα στον κόσμο κινούνται μέσα σε μιαν απόλυτα φυσική νομοτέλεια χωρίς αφύσικες παρεμβάσεις. Ναι, του απομένει κάτι που δεν έχει μέχρι τώρα καταρριφθεί. Ότι η αιτία και αρχή του κόσμου μπορεί και να μην είναι μια διεργασία απρόσωπης φυσικής αλλά μπορεί να είναι έννους. Ήτοι "κάτι" που στην ανθρώπινη "καθομιλουμένη" θα μπορούσε να αποκληθεί Θεός.
Ωραία… Τι μπορεί λοιπόν να τον κάνει αυτόν τον Δημιουργό ο πιστός του; Αφού Εκείνος δεν ανακατεύεται σε τίποτα. Πάτησε κάποτε το "κουμπί" της δημιουργίας και χάθηκε. Ή μετουσιώθηκε σ’ αυτήν. Κι έτσι στο, χωρίς έξωθεν παρέμβαση, νομοτελειακά εξελίξιμο κι εξελισσόμενο σύμπαν. Με μια πανίσχυρη φυσική εξέλιξη, αδυσώπητη και άκαρδη αλλά και άκρως συναρπαστική.
Ιδού λοιπόν: Αυτός που ΘΕΛΕΙ να υπάρχει ένας Θεός σαν αιτία αυτού του εξελισσόμενου φυσικού "θαύματος" μπορεί να πιστεύει σε ένα προσχεδιασμένα εξελίξιμο σύμπαν, κι ότι η Εξέλιξη συμβαίνει επειδή ο Σχεδιαστής της επινόησε πετυχημένα τον αλγόριθμό της και καθόρισε τις σωστές "αρχικές συνθήκες".
Λοιπόν εδώ "Οι Άπιστοι" σηκώνουν τα χέρια. Δεν έχουν γνώσεις που να καταρρίπτουν αυτή την εκδοχή της ιστορίας του κόσμου. Θεωρούν ότι μένει στο μέλλον, σε μια μελλοντική ικανότητα του ανθρώπινου σκέπτεσθαι, να δείξει αν υπάρχει αιτία για την ύπαρξη, κι αν αυτή η αιτία είναι άνους ή έννους. Στο παρόν η μία ή η άλλη εκδοχή δεν νοηματοδοτούν διαφορετικά τις ζωές μας.
Έτσι, οι ΜΔΠ (οι Μη Δεισιδαίμονες Πιστοί) αν έχουν πετάξει από το μυαλό τους όλη την φοβική σαβούρα του παραμυθοαφηγήματος της εκκλησίας του καθενός τους μπορούν να απαλλαγούν από την άλογη θρησκευτική πίστη και να αναπτύξουν την φυσική κι εξελικτική ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ τους, που δεν θα διαφέρει από εκείνη των "Απίστων" παρά μόνο στην αιτία και αρχή της. Και μπορούν να είναι ΣΥΜΜΑΧΟΙ με τους "Άπιστους" ενάντια στις κατεστημένες θρησκείες και τις εκκλησίες τους οι οποίες παραποιούν βάναυσα και ανήθικα τη ΑΛΗΘΕΙΑ. Η φυσική αλήθεια έχει την Ηθική που οι ελεύθεροι άνθρωποι προσπαθούμε και καταφέρνουμε να της δίνουμε μέσα από την ανάπτυξη της κοινωνικής μας συμβίωσης. Η συμβίωσή μας είναι η αιτία και η αρχή της Ηθικής. Οι θρησκείες ΨΕΥΔΟΝΤΑΙ εγκληματικά όταν επικαλούνται το υπερφυσικό για να επιβάλλουν την φοβική, υποταγμένη και μισαλλόδοξη ηθική τους.